အကျဉ်းချထားရတဲ့ လွှတ်တော်

By- ချာနွန်
နိုင်ငံရေးဝေဖန်သုံးသပ်ချက်

လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ဟာ နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့မယ်ဆိုရင် အာဏာပိုင်တွေကို အရင်အသိပေးရမယ်တဲ့။ ဒီစာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းက မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို ဖော်ပြဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

လွှတ်တော်ဆိုတာ ပြည်သူ့ဆန္ဒကို ကိုယ်စားပြုရတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်တယ်။ ပြည်သူတွေက သူတို့ကိုယ်စား ပြောပေးဖို့၊ ဆွေးနွေးပေးဖို့၊ ကာကွယ်ပေးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ လူတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်တွေဟာ ပြည်သူ့ကိုယ်စား မရပ်တည်ရသေးခင် အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ နေထိုင်နေရတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ရှိနေတယ်။

ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ရမလဲ၊ ဘာပြောရမလဲ၊ ဘယ်လိုဆက်သွယ်ရမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ခံနေရတဲ့ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်ဟာ ပြည်သူ့ကိုယ်စားလှယ်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အာဏာပိုင်တွေရဲ့ ခွင့်ပြုချက်နဲ့ အသက်ရှူနေရတဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လားဆိုတာ မေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်လာတယ်။

ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတွေမှာ လွှတ်တော်ဟာ အစိုးရကို စောင့်ကြည့်တဲ့ အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်တယ်။ အစိုးရအာဏာကို ထိန်းကျောင်းဖို့ ဖွဲ့စည်းထားတာ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မြန်မာနိုင်ငံမှာတော့ ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေတယ်။ အစိုးရကို စောင့်ကြည့်ရမယ့် လွှတ်တော်က အစိုးရရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုကို ခံနေရတယ်။ အာဏာကို ထိန်းကျောင်းရမယ့်သူတွေက အာဏာရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေကြတယ်။

အမေရိကန်၊ ဗြိတိန်၊ ကနေဒါ ဒါမှမဟုတ် ဩစတြေးလျလို ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံတွေမှာ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တွေဟာ သံတမန်တွေ၊ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းတွေ၊ ပညာရှင်တွေ၊ အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ သတင်းမီဒီယာတွေနဲ့ နေ့စဉ် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးနေကြတယ်။ အဲဒီအတွက် အစိုးရဆီက ခွင့်တောင်းစရာ မလိုဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ အစိုးရရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ မဟုတ်ဘဲ ပြည်သူရဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေ ဖြစ်လို့ပဲ။

လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက် နိုင်ငံခြားသားနဲ့ တွေ့မယ်ဆိုတာဟာ သံသယဖြစ်စရာ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ နိုင်ငံရေးအလုပ်ရဲ့ သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ သို့သော် အာဏာရှင်စနစ်တွေအတွက်တော့ လွတ်လပ်တဲ့ ဆက်သွယ်မှုတိုင်းက ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။ လွတ်လပ်တဲ့ ဆွေးနွေးမှုတိုင်းက ထိန်းချုပ်မှုကို စိန်ခေါ်နေတဲ့ အသံတစ်သံ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့တယ်၊ ဘာတွေပြောတယ်၊ ဘယ်ကို သွားတယ်ဆိုတာကို သိချင်နေကြတာ ဖြစ်တယ်။

အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အရာက နိုင်ငံခြားသားတွေ မဟုတ်ဘူး။ လွတ်လပ်မှု ဖြစ်တယ်။ အာဏာရှင်စနစ်တွေဟာ သေနတ်ကို မကြောက်ဘူး။ သူတို့ကြောက်တာက လွတ်လပ်တဲ့ အတွေးအခေါ်ကို ဖြစ်တယ်။ သူတို့ မနှစ်သက်တာက လွတ်လပ်တဲ့ ဆွေးနွေးမှုကို ဖြစ်တယ်။ သူတို့ ထိန်းချုပ်ချင်တာက ပြည်သူ့အသံကို ဖြစ်တယ်။

ဒီနေ့ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လွှတ်တော်ဟာ အဆောက်အအုံအဖြစ် ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ ရုံးခန်းတွေ၊ ခေါင်းစဉ်တွေ၊ တာဝန်တွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် လွတ်လပ်မှု မရှိတဲ့ လွှတ်တော်ဟာ လွှတ်တော်မဟုတ်ဘူး။ ပြည်သူ့အသံကို လွတ်လပ်စွာ မပြောနိုင်တဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ဟာ ကိုယ်စားလှယ် မဟုတ်ဘူး။

ပြည်သူက ရွေးထားတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ပြည်သူ့အကျိုးအတွက် လွတ်လပ်စွာ ဆောင်ရွက်ခွင့်မပေးဘဲ ဘယ်သူနဲ့တွေ့ရမလဲဆိုတာအထိ ထိန်းချုပ်နေတဲ့ စနစ်တစ်ခုမှာ “လွှတ်တော်” ဆိုတဲ့ စကားလုံး ရှိနေနိုင်ပေမယ့် “ကိုယ်စားပြုမှု” ဆိုတဲ့ အနှစ်သာရတော့ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်တယ်။
ဒါကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လွှတ်တော်ဟာ အာဏာရှင် သက်ဆိုးရှည်ဖို့အတွက် အကျဉ်းချထားခံထားရပါပြီ။