By-ချာနွန်
အတွေးအမြင်ဆောင်းပါး
လူ့အသိုင်းအဝိုင်းတိုင်းတွင် ဘာသာရေးသည် လူသားတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားထားရာတစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိလာခဲ့သည်။ မူလအားဖြင့် ဘာသာရေး၏ အနှစ်သာရမှာ လူသားအချင်းချင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေး၊ မေတ္တာတရားနှင့် သည်းခံမှုတို့ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နိုင်ငံရေးအာဏာကို လိုလားသူများ၏ လက်ထဲရောက်သွားသောအခါ ဘာသာရေးသည် ငြိမ်းချမ်းရေး၏ သင်္ကေတမဟုတ်တော့ဘဲ ကွဲပြားမှု၊ မုန်းတီးမှုနှင့် ပဋိပက္ခတို့ကို ဖန်တီးပေးသည့် နိုင်ငံရေးလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချခံလာရသည်။
အာဏာရှင်စနစ်များ၏ သမိုင်းကို ပြန်လည်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လူထုကို စည်းလုံးစေမည့်အစား ကွဲပြားစေရန် အမြဲကြိုးစားခဲ့သည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ဒေသ၊ လူတန်းစား စသည့် ကွဲပြားမှုများကို ချဲ့ကားဖော်ပြပြီး “ငါတို့” နှင့် “သူတို့” ဟူသော စိတ်ဓာတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖန်တီးကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဘာသာရေးကဲ့သို့ လူတို့၏ စိတ်နှလုံးအတွင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေသော အရာကို နိုင်ငံရေးဇာတ်သွင်းလိုက်သောအခါ ပဋိပက္ခများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ထိန်းချုပ်ရခက်ခဲလာသည်။
အာဏာရှင်များသည် ဘာသာရေးကို ကာကွယ်သူများအဖြစ် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပုံဖော်လေ့ရှိကြသည်။ တစ်ဖက်တွင် ဘာသာရေးအပေါ် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ရှိနေသယောင် ဖန်တီးပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် မိမိတို့သာ ထိုဘာသာကို ကာကွယ်နိုင်သူများဖြစ်ကြောင်း လူထုကို ယုံကြည်စေရန် ကြိုးစားကြသည်။ ထိုနည်းလမ်းဖြင့် ဘာသာရေးခံစားချက်များကို နိုင်ငံရေးအကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချကြသည်။
အမှန်တကယ်တွင် ဘာသာရေးပဋိပက္ခများစွာသည် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ စနစ်တကျ မွေးမြူဖန်တီးထားသော ရလဒ်များ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ကောလာဟလများ ဖြန့်ဝေခြင်း၊ မုန်းတီးရေးစကားများ လှုံ့ဆော်ခြင်း၊ ဘာသာတစ်ခုနှင့် တစ်ခုကြား သံသယများ တိုးပွားစေခြင်းတို့မှတစ်ဆင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း အက်ကွဲကြောင်းများကို တမင်ဖန်တီးကြသည်။
ထို့နောက် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားလာသောအခါ အာဏာပိုင်များက လုံခြုံရေးအကြောင်းပြချက်၊ တည်ငြိမ်ရေးအကြောင်းပြချက်များဖြင့် မိမိတို့၏ အာဏာကို ပိုမိုတိုးချဲ့ယူကြသည်။ သမိုင်းက သက်သေပြနေသည်မှာ လူထုအကြား အမုန်းတရားများ မြင့်တက်လာလေလေ အာဏာရှင်များအတွက် အကျိုးရှိလေလေ ဖြစ်သည်။ လူထု၏ အာရုံသည် အလုပ်အကိုင်၊ စီးပွားရေး၊ လူ့အခွင့်အရေး၊ ဒီမိုကရေစီနှင့် တရားမျှတမှုကဲ့သို့သော အခြေခံပြဿနာများမှ လွဲချော်သွားပြီး ဘာသာရေးပဋိပက္ခများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတတ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အာဏာရှင်များသည် မိမိတို့၏ ကျရှုံးမှုများကို ဖုံးကွယ်နိုင်သကဲ့သို့ “တည်ငြိမ်ရေးထိန်းသိမ်းသူ” အဖြစ်လည်း မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်လည်ပုံဖော်နိုင်ကြသည်။ ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ပဋိပက္ခများ၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရသူများမှာ သာမန်ပြည်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မတူညီသော ဘာသာဝင်များကြား ယုံကြည်မှုများ ပျက်စီးသွားသည်၊ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းများ ကွဲပြားသွားသည်၊ အပြစ်မဲ့သူများ အသက်ဆုံးရှုံးရသည်။ သို့သော် ထိုပဋိပက္ခများကို နောက်ကွယ်မှ မွေးမြူခဲ့သူများကတော့ အာဏာကို ဆက်လက်ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် ဘာသာရေးကို နိုင်ငံရေးဇာတ်သွင်းခြင်းသည် ဘာသာရေးကို ကာကွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘာသာရေး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေး၏ အနှစ်သာရသည် လူသားအချင်းချင်း နားလည်မှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံရေးအကျိုးစီးပွားအတွက် အသုံးချခံရသောအခါ အမုန်းတရားနှင့် ပဋိပက္ခများသာ ကျန်ရစ်တတ်သည်။ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းတိုးတက်လိုပါက ဘာသာရေးကို အာဏာရယူရေး လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးချသူများကို သတိပြုရမည်ဖြစ်သည်။ ဘာသာရေးသည် လူသားများကို ပေါင်းစည်းပေးရမည့် အရာဖြစ်ပြီး ကွဲပြားစေမည့် အရာမဟုတ်ကြောင်းကို လူထုက နားလည်သဘောပေါက်လာသည့်အချိန်မှသာ ဘာသာရေးအမည်ခံ နိုင်ငံရေးကစားကွက်များ၏ အင်အားသည် လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။
